راستش انگاری نوشتن یادم رفته

نمی دونم چی بنویسم

همینم که دارم می نویسم به خاطر شما ها دوستای گلم هست

از خودم که چیز خاصی ندارم بگم

ممنونم که به من سر میزنید

الان هم که ماه مبارک رجب هست

ماهی که من خیلی دوستش دارم

۲ روز دیگه هم روز پدر هست

روزشون مبارک

امیدوارم که قدر زحمت هاشون را بدونیم

راستی یک ماه دیگه هم نتیجه امتحانم میاد

که باید ببینم چی میشه

اگه قبول نشم که باز باید شروع کنم

توی شهریور بود که من این وبو زدم اما خوب یه بار ارشیوو پاک کردم

یعنی الان وبلاگ من ۱۱ ماهشه

می خواستم اینجا از داداش گلم حسن تشکر کنم

که از خوبی هاش هر چی بگم کم گفتم

پریساجونم خوشحالم که دوباره برگشتی و پیش ما هستی

آنای مهربونم  امیدوارم نتیجه زحمت هاتو ببینی و خبر قبولیتو بهم بدی

و از بقیه دوستام

از نسیم گلم (که ازش بیخبرم)     سمیه جونم    داداش ساجد

کیومرث عزیز    مصطفی مجنون     ترانه خلقت( که با کامنت هاش وبلاگو نورانی میکنه )

آقا نوید     مامان بزرگ     داداش سعید     معصوم جون   

هریا عزیز  خانمی جون  آرزوی عزیز  فربد خان(مهندس اینده) 

امیتیس جون ( که معلوم نیست کجاست)     آقا مجتبی   نوشین عزیز

و .بقیه که من یادم رفت اسمشون

را بگم که باید من ببخشند ممنوم بابت مهربونی هاتون

این شعرو هم خیلی دوست دارم که منو یاد خاطره های خوب میندازه

تقدیم به تو

با من بگو از عشق ای آخرین معشوق که برای رسوایی دنبال بهونم

با بوسه ای آروم خوابم را دزدیدی تو شدی تعبیر رویای شبونم

من تو نگاه تو دنیامو میبینم فردای شیرینم نازنین من

چشمای تو افسانه نیست که تمام خواب وخیالم بود

تقدیر من عشق تو شد که همیشه فکر محالم بود

شبهای تنهایی همرنگ گیسوته آغوشتو واکن بانوی مهتابی

دلواپسی هامو با خنده ایی کم کن که تویی پایان تردید و بی تابابی

هرگاه بنده اي مرا بخواند آنچنان به سخن او گوش مي سپرم كه گويي  بنده اي جز او ندارم ،

 اما شگفتا بنده ام همه راچنان مي خواند كه گويي همه خداي اويند جز من

دلم گرفته

حوصله ندارم

خدایااااااااا.......................

کمکم کن

خوشحالم ؛ناراحتم؛دلتنگم؛....................

یه احساسی دارم

قاطی پاتی

یه عالمه حرف داشتم اما الان هیچ کدومش به ذهنم نمیاد

باید بازم تلاش کنم

امتحانمو دادم اما امیدی واسه قبولی ندارم

یه فرصته دیگه دارم  که حدود4ماهه دیگه است

به مراتب از این یکی خیلی سختتره

ولی من باید قبول شم

من هیچ وقت فکرشو نمیکردم که درس و دانشگاهم به این زودی تموم شه

الان یه احساسی دارم عجیب غریب

 دلم واسه دانشگاه تنگ شده

واسه شیطونی هایی که می کردیم

حتی واسه دلهره شب امتحانها

واسه در رفتن از کلاس

دقیقا یه همچین موقع هایی استادها را اذیت میکردیم

که می خوام تعطیل کنیم واسه عید

چه قدر استادا  کلافه می شدند

میخوام بازم دانشجو بشم

 فارغ التحصیلی احساس خوبی به من نداد

مگه ادم چند بار زندگی میکنه

که حسرت بعضی ارزوهاشو به گور ببره؟

خدایا میدونی چه قدر دلتنگم ، چه قدر خسته ام ، چه قدرتنهام..........

تا حالا هیچ وقت اینقدر تنها نشده بودم

انگاری اصلا هیچکس منو نمیبینه

بود ونبودم واسه کسی مهم نیست

هیچکی دلش واسه من تنگ نمیشه

هیچکی منو دوست نداره

همه منو فراموش کردند

اصلا مگه من وجود دارم؟؟؟؟؟

ولی موقع نوشتن دستام انتظار نوشتن میکشند

کلمه هایی که از مغزم میرند و میان

شاید میگند جاشون خوبه بذار همونجا بمونند

ولی دیگه هر کسی یه ظرفیتی داره

حتی اگه  اندازه دریا باشه......

یه موج سنگین...

بعد آرامش ...

خوش یه حال دریا...

بیچاره دلم

یاد این شعر افتادم

خیلی قشنگه

ا

امان از دل زینب

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست

                                             ۱۰ محرم ۱۴۲۸

شده تا حالا دلتون بخواد هر چیزی دارید از بین ببرید

شده تا حالا نا خواسته عزیزتون  را اذیت کرده باشین

شده اینقدر داغون باشید که........

بی خیال

من هر چی نوشته بودم پاک کردم

اخه بدجور حالم بد بود

هیچی واسم مهم نبود

الان یه کم حالم بهتره

و دوباره می نویسم.......

آنا عزیزم تو همیشه خواهر خوبم هستی

من محبت های تو را هیچ وقت فراموش نمی کنم

فهرست اصلی

نوشته های پیشین

پیوندها

طراح قالب